Prentenboek Zeezucht door Marlies van der Wel is een ode aan de kust waar zelfs de kinderen van Paskal Jacobsen geen genoeg van krijgen.

Zet een kunstenaar met zijn voeten in het zand van een willekeurige kust, geef hem wat materiaal om mee te werken en er gebeurt iets bijzonders. Zo ook met illustratrice en animator Marlies van der Wel. Ze had al internationaal succes met haar korte animatiefilm Zeezucht. Nu is er het gelijknamige prentenboek. Zeezucht gaat over dromen, doorzetten en blijven lachen. Hey, dat gaat ook over Marlies zelf. Tijd voor wat vragen… 

Dingen maken. Van voorzichtig idee tot iets wat je kunt inpakken en cadeau geven. Hoe gaaf. Het vraagt om doorzettingsvermogen, volharding, focus en meer woorden van soortgelijke strekking die je niet wekelijks wilt horen van je therapeut.

Alleen daarom al is het lovenswaardig wat Marlies heeft gedaan. Hoe makkelijk is het om een (creatief) project voortijdig af te blazen, te laten doodbloeden of niet verder te laten komen dan wat gekrabbel in je Moleskine. Tijd voor wat vragen aan Marlies.

Prachtig prentenboek zeg! Zijn er ook dingen waar je slecht in bent?

“Ja, zo veel: de radslag bijvoorbeeld, of een taart bakken. Met een stretchoefening je tenen raken. Yoga, dansen, zingen, hoofdrekenen. Een geordend leven lijden. Een relatie langer dan 4 jaar volhouden. De dop van de tandpasta bewaren, mooie spullen goed houden, een pinpas langer dan een maand niet verliezen.”

Zeezucht gaat over het najagen van dromen. Wat is die van jou?

“Een prentenboek maken was er zeker één. Dat die er nu is kan ik nog steeds niet geloven. Mijn grootste droom, of wens, of doel, is om éen zo’n simpel, treffend en universeel verhaal te maken, dat het over de hele wereld door mensen van alle afkomsten en leeftijden gekoesterd kan worden. Een verhaal dat echt iets doet of kan betekenen voor mensen. Het kan een film of weer een nieuw boek zijn. Ik zit nu midden in een nieuwe korte film, die moet eerst af. Maar het allerliefst zou ik nu meteen een boek maken!”

Hoe zorg je dat je niet opgeeft?

“Qua werk heb ik een sterke drive om dingen te blijven maken. Het is een soort innerlijke behoefte en bijbehorende volharding. Ik denk dat die nodig is om überhaupt animaties te kunnen maken. Een animatie heeft zo super veel tijd nodig om tot stand te komen. Eerst het verhaal, dan de vormgeving, dan storyboards, en dan begint het vaak maandenlang durende animeren pas.”

Een wonder dat Zeezucht er gekomen is dus

“Tegen die tijd zit ik er soms helemaal doorheen en heb ik alles in me nodig om door te zetten. Het lukt dan maar nét om niet op te geven. Ik denk dat dit komt door mijn wens dat ene perfecte verhaal te maken. Dat, en familie en vrienden trouwens. Hoe cheesy dit ook klinkt. Ik zit er met elk eigen project wel een keer helemaal doorheen, en mijn vrienden kunnen me dan echt uit de put trekken.”

Marlies kun je dus gerust op een foto zetten.

Wat vind je prettig aan animeren?

“Dat je in een soort meditatieve staat moet verkeren om het goed te doen. Het zijn zoveel gedetailleerde handelingen die je herhaalt dat je je hersenen echt uit moet zetten om het lang vol te houden. Ik vind die flow en rust heel fijn. Vooral ’s nachts, met alle hoorcolleges van Maarten van Rossum op de koptelefoon.”

En wat is juist fijn aan illustreren?

“Als ik een illustratie maak kan mijn beleving twee kanten op gaan. Het kan me volkomen boos en gefrustreerd maken, of juist doen opleven en extatisch overnemen. Het lijkt alsof dat iets is wat buiten mezelf omgaat, alsof je niet de keuze hebt wat je maakt en hoe dat er uit gaat zien. Die verrassing van het werk dat zich op papier of scherm aan me voordoet vind ik te gek. Een soort ontdekkingstocht met nog hele onbegane continenten.”

Maak je ook zoveel werk van de verjaardagskaarten van je neven en nichten?

“Nee joh, ik stuur nooit kaarten, dat vergeet ik vaak. Ik heb wel voor de kinderen van mijn zus de geboortekaartjes gemaakt. Mijn zus is twee jaar ouder en heel belangrijk voor me. De kaartjes van haar kinderen wilde ik zo goed doen dat het me eeuwen kostte, en ik er nooit tevreden over ben geworden.”

Aan welk prentenboek heb je de beste herinneringen?

Rupsje nooit genoeg is een iconisch boek uit mijn jeugd. De vormgeving vond ik prachtig, en ik was het als heel jong kind al aan het natekenen. Ik had op mijn vierde de grote vlinder uit het boek geschilderd, die werd op school zo mooi bevonden dat de docent zei: jij gaat de kunst in.”

Goed advies…

“Het was een soort fundering voor wat ik later heb kunnen doen, want op school had ik vanaf toen meteen die rol. Wat betreft een prentenboek met een mooi verhaal staat de reuzenkrokodil van Roald Dahl me het meest bij. Een krokodil die kinderen wil opeten! En het meest magische, prachtige boek blijft Where the wild things are.”

Je haalt Zeezucht – Marlies van der Wel bij je favoriete buurtboekhandel. Of via bol.com.

Dit is een stukje over een indrukwekkende oorlogsroman, geschreven door een jonge Irak-veteraan. Maar ga vooral door met je opwinden over je traag startende Macbook.

img_2420

Statistisch gezien is het te verwachten dat een Amerikaanse (ex-)soldaat een geniale roman schrijft gebaseerd op zijn ervaringen in het leger. Er melden zich namelijk jaarlijks ongeveer 180.000 nieuwe rekruten aan. Toch is het verrassend wanneer het gebeurt. Tot zover de vooroordelen over deze groep. Tijd voor schoonheid. 

Een van de fijne dingen van lezen is dat het je de gelegenheid biedt je te verplaatsen in de huid van anderen. Hoe beter de schrijver in staat is die ander te beschrijven, hoe groter de kans dat je als lezer iets bijzonders ervaart. Of iets leert over die ander (of jezelf).

Dat werkt uiteraard alleen wanneer de auteur zich op zijn beurt inleeft in zijn personages en de setting van zijn roman. Bij een specifieke beroepsgroep als de soldaat lukt dat niet op basis van het dertig keer kijken van Platoon en het scannen van Wikipedia.org/usarmy.

Dat vraagt om meer onderzoek. Tenzij je zoals Kevin Powers zelf hebt gediend. Hij heeft gevochten in Irak en zijn ervaringen omgezet in een prachtige roman.

kevinpowers
Nooit geweten dat je er zo ideale schoonzoonachtig uit kunt zien als je nadenkt over oorlog terwijl je in de tram zit.
Powers heeft een universitaire graad in poëzie en dat merk je. De beelden die hij oproept zijn soms abstract, vaak origineel maar altijd wonderschoon. En doen me soms denken aan de boekverfilming The Thin Red Line van Terrence Malick.

Ik ervaarde het verblijf van de hoofdpersoon in Tal Afar in een soort dromerige en tegelijkertijd superbeklemmende sfeer. Heel erg in het hoofd van de soldaat ook. En soms waande ik me gek genoeg even in een first person shooter als Call Of Duty. Maar dan met het besef dat er geen volgend leventje of respawn is als ‘de vijand’ je in het vizier krijgt.

The Yellow Birds is een redelijk compact verteld verhaal. De laatste oorlogsroman die ik hiervoor las was Matterhorn door Karl Marlantes en speelt zich af in Vietnam. Dat verhaal ging maar door en stompte erg af, onder andere door de ongetwijfeld doelbewuste herhaling. Powers heeft gekozen om zijn ervaring te vangen in een heftige, korte trip. Gelukkig maar. Van een lang verblijf in een oorlogssituatie is nog nooit iemand beter geworden.

Je scoort The Yellow Birds – Kevin Powers bij The American Book Center of bij bol.com.

Wegdromen op woensdag met Arms Of Nemesis door Steven Saylor

StevenSaylor

Deze boekentip is voor iedereen die uitkijkt naar het weekend. Begin je eenmaal aan de superrealistische historische srillers van Steven Saylor, dan vergeet je dat je morgen weer Excel-sheets vult voor je collega die elk jaar Soldaat van Oranje de Musical als bedrijfsuitje oppert. 

Knoflook. Dat is waar ik als eerste aan denk bij de Roma sub Rosa-reeks van Steven Saylor. Arms of Nemesis is het tweede deel in deze geniale crime / whodunit / thrillerserie die zich afspeelt in het oude Rome.

De gladiatoren aten knoflook alsof het de winegums naast het groentensnackbakje in de kantoorkeuken waren. De vechtersbazen dachten namelijk dat het goed voor hun kracht en potentie was. Serieus.

Arms of Nemesis (en de andere Roma sub Rosa-boeken) zitten vol met dit soort historisch verantwoorde feiten. Verantwoord, aangezien schrijver Steven Saylor weet waar hij het over heeft als afgestudeerd dinges in Geschiedenis en Klassieke Oudheid.

r_neumagen_school
Lekker chillen in je tunica met een boek.

Los van de geschiedkundige accuraatheid is het vooral de Oudheid zelf die Saylor op een fantastische en bijna zintuigelijke manier tot leven wekt.

Taste that shit

Echt, door zijn specifieke beschrijvingen zie, ruik, voel en proef je die wereld van dik tweeduizend jaar geleden. En waan je je tussen de meedogenloze politici, de cynische rijke zakenlui en het klootjesvolk. De knoflookdampen slaan je in het gezicht als je een bladzijde omslaat. Gegarandeerd.

Het helpt ook dat het universum van Saylor wordt bevolkt door ontzettend kleurrijke karakters waar je als lezer iets voor gaat voelen. Hoofdpersoon is Gordanius the Finder, een soort Sherlock Holmes zonder onderbroek.

Modern Family

Je leert zijn huishouden kennen en gaat houden van zijn doofstomme geadopteerde zoon Eco (ja echt), zijn Egyptische slavin Bethesda en zijn dochter Diana. En dan maak je ook gelijk kennis met historische figuren als Cicero, Caesar en generaal Marcus Antonius.

Het is geen enorm gelaagde romanreeks, en heeft geen literaire pretenties. Maar het is absoluut meer dan een generieke misdaadroman in een historische setting. Daarvoor houdt en weet Saylor teveel van deze periode uit de geschiedenis. En geeft hij teveel om zijn karakters.

Dus ja. Heerlijk dit. Juist ook als je niet vaak leest en niet teleurgesteld wilt worden…

Je scoort Arms Of Nemesis – Steven Saylor bij The American Book Center.  Maar eigenlijk moet je eerst beginnen met Roman Blood, dat is het eerste deel. Ok dan. Veel plezier.

 

De romancyclus Het Bureau telt vierduizend negenhondervijfenzeventig bladzijden. Dit zijn er twee.

IMG_2541

Waarom zou je in godsnaam beginnen aan een romanreeks van een paar duizend pagina’s. Die zich ook nog eens afspeelt in een wetenschappelijk instituut. En dan heb ik het niet over het laboratorium van Tony Stark. Goede vraag, beste Jeetje!-bezoeker. Goede vraag. 

Een antwoord krijg je niet. Wel twee willekeurige bladzijden. Veel leesplezier.

Dit zijn bladzijde 404 en 405 uit Plankton (deel 3 van Het Bureau):

IMG_2539

Je koopt J.J. Voskuil – Het Bureau hier. Of bij je favoriete buurtboekenshop.

Openingszinnen in de ochtend – Jay McInerney’s Brightness Falls

 Een boek moet je grijpen. Vanaf de eerste zin.  Jeetje! deelt elke zaterdagochtend een weekendwaardige openingszin die je leeslust opwekt.     

De overschotten in de Tweede Kamer klotsen weer tegen de plinten, de economie draait als de deur van de Primark op het Damrak en de hoofdstedelijke huizenprijzen gedragen zich als tulpenbollen in de 17e eeuw. Prima tijd om een roman wat liefde te geven die zich afspeelt tijdens de hoogtijdagen in het epicentrum van het twintigste eeuwse kapitalisme: New York.

Dit is de openingszin van Brightness Falls

 

The last time I saw Russel and Corrine together was the weekend of the final softball game between the addicts and the depressives.

Kijk. Dit bedoel ik. Dit is een eerste zin die tot de verbeelding spreekt en nieuwsgierig maakt. Het is een voorbode van de ellende die Russel en Corrine te wachten staat.

Tegelijkertijd zorgt de benaming van de softballteams voor wat bijtende humor. Plus drugs en depressie zijn twee thema’s waar je als lezer een hoop van mag verwachten. Kortom, doorlezen met die hap.

Jay McInerney – Brightness Falls lezen? Je scoort het boek bij The American Book Center.

Boekenweektip? Lees een roman van een schrijver van wie je zes handschuddings bent verwijderd

Screen Shot 2017-03-27 at 15.27.35

Je bezoekt een boekenblog. En het is Boekenweek. Grote kans dat iedereen die geld wil verdienen aan boeken je de komende dagen als doelwit gemarkeerd heeft. Alvast veel plezier met Kluun-advertenties koppen in je tijdlijn. Maar laat je niet zomaar verleiden en koop liever iets avontuurlijks. Met wat hulp van Kevin Bacon…

Ken je de “six degrees of Kevin Bacon” nog? Dat was een spelletje dat twintig jaar geleden is bedacht, waarmee je in zes stappen een acteur (dood of levend) en andere professionals uit de filmindustrie koppelt aan de heer Bacon. Inmiddels heeft de achtenvijftigjarige acteur een goede doelennetwerk opgezet dat is gebaseerd op dit spel. Doch dit terzijde.

Die zes stappen, of handshakes waarmee iemand van Kevin Bacon is verwijderd, dat werkt natuurlijk ook prima met Nederlandse auteurs. En ook al slaat het nergens op, het maakt de keuze voor je volgende boek in ieder geval een stuk verrassender. WIE WIL DAT NOU NIET!

Ik deel hieronder een lijst van jonge Nederlandse (en een Vlaamse) schrijvers die in de Boekenweek 2017 wel wat extra aandacht verdienen.

En waarvan jij kijkt of je er minder dan zes handschudings van bent verwijderd. Als dit zo is, dan koop je van die schrijver of schrijfster zijn debuut. Ok? Ok. Komen ze:

Marten Mantel – Invasie Op Het Eiland

martenmantel_thumbnail

Mick Johan – Totemdier Arafat

mick_thumbnail

 

Jan van Tienen – Er Is Niets Wat Hier Nog Blijft

janvant

Shira Keller – M.

shirakeller

Peter Zantingh – Een Uur En Achttien Minuten

Peter Zantingh

Heleen Debruyne – De Plantrekkers

heleendebruyne-mariannehommersomweb

EN NIET VALSSPELEN DOOR GEWOON HET BOEK VAN DE KNAPSTE TE KOPEN. SAD!

Lezen in het park – met deze 3 lokboeken vind je jouw perfecte maatje

Niets zo aangenaam als jezelf verliezen in een mooi verhaal terwijl de lentezon je zintuigen prikkelt. Lees je in een park, dan gebeurt er iets wat alleen is voorbehouden aan dit seizoen: je trekt vruchtbare parkgangers aan die op zoek zijn naar een maatje. Jeetje! tipt een aantal romans waarmee je geheid wat lentelekkers lokt dat bij jouw levensfase en behoeften past.  

Lokboek: Turks Fruit – Jan Wolkers

IMG_2506
Waar gaat de roman over?
Wat is het dat twee mensen zich tot elkaar aangetrokken voelen, ze gek maakt, afstoot en weer bij elkaar brengt? Ik kan met niet meer herinneren of dit boek van Jan Wolkers hier een antwoord op geeft. Who cares. Ik weet wel dat dit DE Nederlandse roman is waarin maximaal gerampestampt wordt. Perfect lenteleesvoer dus.

Bij welke levensfase past dit boek?
Zeer geschikt voor iedereen die zich in de “Damn-wat-ben-ik-eigenlijk-nog-jong-&-aantrekkelijk-en-wat-heb-ik-zin-in-heftige-emoties-en-ervaringen-en-borsten-en-piemels”-fase bevindt.

Welk type lok je met deze roman?
Weet waar je aan begint als je dit boek in een park uit je tas haalt. De meest viriele, sexy beesten zullen naast je gaan zitten, je aanspreken en openlijk met je flirten. Maar verwacht geen trouw of duurzame relatie. Je lokt met deze roman strictly Instagram stories-materiaal. Dus geniet intens van de ervaring, morgen is hij weer van je tijdlijn verdwenen.

Je scoort Turks Fruit – Jan Wolkers bij bol.com

Lokboek: Liefde – Karl Ove Knausgård

IMG_2505
Waar gaat de roman over?
Knausgård is de koning van het kleine en herkenbare. En beschrijft de strijd tussen het opgaan in het leven en jezelf erin verliezen, of het op afstand houden ervan waardoor je een buitenstaander wordt. Het alledaagse verwoordt hij op een epische manier. Begin je eenmaal aan zijn romanreeks Mijn Strijd, dan is de kans groot dat je blijft lezen. De romans beschrijven steeds een periode uit het leven van de mannelijke hoofdpersoon. In Liefde (deel 2) zit het qua relatie niet echt met hem mee. Het boek beslaat de eerste jaren van zijn huwelijk waarin hij lekker aanmoddert.

Bij welke levensfase past dit boek?
Dit is een boek dat bij je past als je weet hoe het is om in een lange relatie te zitten, of als je net lekker gaat in je eerste serieuze relatie. Maar ook prima voor iedereen die aan de tweede leg is begonnen. Of zich niet meer herinnert hoe die eerste jaren van prille liefde ook alweer waren.

Welk type lok je met deze roman?
Grote kans dat je aanspraak krijgt van een leukerdje dat zich niet gek laat maken door het meest sexy seizoen van het jaar. Met deze roman lok je ervaren types die hunkeren naar duurzaamheid. Schatjes (m/v) die iets willen maken van de verbinding die ze met je aangaan. Dat je met dit boek geen vluggertje in de vlinderstruik regelt, moge hopelijk duidelijk zijn.

Je scoort Liefde – Karl Ove Knausgård bij bol.com.

Lokboek: Huwelijksleven – David Vogel

IMG_2504
Waar gaat de roman over?
In deze tijd van ‘vergeten’ klassiekers verdient David Vogel’s Huwelijksleven alle aandacht. Het is het verhaal van een intelligente maar arme jongen die een eigenaardige relatie krijgt met een manipulatieve barones met sadistische trekken. Je kent het wel. Maar het is vooral de stad Wenen tussen de twee Wereldoorlogen die een prominente plek inneemt in het verhaal. Dus dat de relatie tussen de (Joodse) jongen en de vrouw van adel symbool staat voor de ellende die in de jaren dertig plaatsvond, maakt hem extra grimmig.

Bij welke levensfase past dit boek?
Dit is echt een verhaal voor als je het klappen van de relatiezweep kent. Maar hier niet cynisch door bent geworden.

Welk type lok je met deze roman?
Hoger opgeleide gevoelige slimpies. Alleenstaanden pardon singles die niet (meer) geloven in de liefde, maar er wel nog naar verlangen. Dus reken op diepgaand mentaal vuurwerk in het park. Met hierdoor mogelijk extra betekenisvol bumpen en grinden tussen de lakens na afloop.

Je scoort Huwelijksleven – David Vogel bij bol.com.