Dit is voor alle partners van mannen die hun benen scheren, zakie invetten, spaargeld opmaken aan carbon en alle zaterdagen van huis zijn.

benjomaso

Je zult maar een wielrennend schatje hebben. Het obsessieve secondengepiel met Strava, het eindeloze gestruin op Marktplaats voor onderdelen… Maar vooral het tijdrovende van deze hobby, pardon, levensstijl. Je moet wel erg gek op je wannabe Wout Wagtmans zijn om dit gedrag te accepteren. 

Hoeveel ochtenden, weekenden en complete midweekjes Italië / Frankrijk / Ardennen zijn er wel niet verloren gegaan aan het kweken van kuiten vol kilometers. Alleen maar omdat je vent het in zijn hoofd heeft om een of andere klassieker te kunnen rijden.

Terwijl jij droomt van uitslapen in een schilderachtig Zuid-Europees hotel, waar de eigenaar geen Engels spreekt maar wel koffie zet die in elke taal goed smaakt, fantaseert jouw vent (wielergekken zijn opmerkelijk genoeg bijna altijd mannelijk) van een nieuw persoonlijk record.

het is leuk en aardig dat hij zijn vrije tijd knuffelend met zijn carbon doorbrengt, jouw frame verdient het niet verwaarloosd te worden.

En waar jij zin hebt om samen een zaterdagochtend te besteden aan het uitzoeken van nieuwe balkonplantjes, wil hij niets liever dan met die ene horkerige collega honderd kilometer langs een of andere herverkavelde rivier fietsen. Tegen de wind in.

Geen zorgen snoes, dit ligt niet aan jou. Of aan jullie relatie. Het is de werking van de hersenen van een wielerwappie. Hij kan er zelf niks aan doen. Hoe verklaar je anders dat jouw zelfstandig in de maatschappij functionerende kerel opeens zijn benen of armen scheert, omdat dit hem ‘sneller’ maakt. Of dat hij zonder blikken of blozen meer dan tweehonderd euro uitgeeft aan een keramische balhoofdset.

Jouw sexy frame

Dit is geen signaal van afnemende liefde of voorbode van relationele ellende. Toch is het goed waakzaam te blijven. Want het is leuk en aardig dat hij zijn vrije tijd knuffelend met zijn carbon doorbrengt, jouw frame verdient het niet verwaarloosd te worden.

De oplossing? Zorg dat je weet wat hem beweegt en verdiep je in de geschiedenis, het jargon en het materiaal van de wielersport. Lees je in. En ga terloops het gesprek aan. Het liefst op een moment dat hij het niet verwacht.

Tussen twee afleveringen tijdens jullie Netflix-avond bijvoorbeeld. Dan in een keer, BAM! over het verschil tussen kasseien in de zomer en de winter beginnen. Of een vurig pleidooi houden dat Gert-Jan Theunisse ook zonder doping een betere klimmer zou zijn dan Bauke Mollema. Wedden dat hij je dan meer aandacht geeft? En je opeens weer ziet staan?

Wij Waren Allemaal Goden

Je inlezen dus. Dat doe je door bijvoorbeeld te beginnen met het fantastische Wij Waren Allemaal Goden, een verslag van een historische editie van de Tour de France in 1948. Waarin niet alleen (tijdens de laatste etappe) de televisie zijn intrede deed, maar ook een ongekend spannende strijd werd geleverd tussen de deelnemers.

Elk hoofdstuk beschrijft een etappe, waarbij Maso ook hier en daar wat maatschappelijke context biedt, zodat je niet alleen een bijzondere inkijk krijgt in de werking van de Tour. Maar ook een beeld van het leven in een periode waarin Frankrijk (en een groot deel van Europa) zich herstelde van die verschrikkelijke Tweede Wereldoorlog.

Kortom, een boek vol anecdotes die je met je schatje kunt delen.

Disclaimer: Als de bovenstaande tactiek niet werkt kun je altijd nog zelf gaan wielrennen.

Je stoempt naar je favoriete boekhandel voor Benjo Maso – Wij Waren Allemaal Goden of je neemt de bezemwagen naar bol.com.

Prentenboek Zeezucht door Marlies van der Wel is een ode aan de kust waar zelfs de kinderen van Paskal Jacobsen geen genoeg van krijgen.

Zet een kunstenaar met zijn voeten in het zand van een willekeurige kust, geef hem wat materiaal om mee te werken en er gebeurt iets bijzonders. Zo ook met illustratrice en animator Marlies van der Wel. Ze had al internationaal succes met haar korte animatiefilm Zeezucht. Nu is er het gelijknamige prentenboek. Zeezucht gaat over dromen, doorzetten en blijven lachen. Hey, dat gaat ook over Marlies zelf. Tijd voor wat vragen… 

Dingen maken. Van voorzichtig idee tot iets wat je kunt inpakken en cadeau geven. Hoe gaaf. Het vraagt om doorzettingsvermogen, volharding, focus en meer woorden van soortgelijke strekking die je niet wekelijks wilt horen van je therapeut.

Alleen daarom al is het lovenswaardig wat Marlies heeft gedaan. Hoe makkelijk is het om een (creatief) project voortijdig af te blazen, te laten doodbloeden of niet verder te laten komen dan wat gekrabbel in je Moleskine. Tijd voor wat vragen aan Marlies.

Prachtig prentenboek zeg! Zijn er ook dingen waar je slecht in bent?

“Ja, zo veel: de radslag bijvoorbeeld, of een taart bakken. Met een stretchoefening je tenen raken. Yoga, dansen, zingen, hoofdrekenen. Een geordend leven lijden. Een relatie langer dan 4 jaar volhouden. De dop van de tandpasta bewaren, mooie spullen goed houden, een pinpas langer dan een maand niet verliezen.”

Zeezucht gaat over het najagen van dromen. Wat is die van jou?

“Een prentenboek maken was er zeker één. Dat die er nu is kan ik nog steeds niet geloven. Mijn grootste droom, of wens, of doel, is om éen zo’n simpel, treffend en universeel verhaal te maken, dat het over de hele wereld door mensen van alle afkomsten en leeftijden gekoesterd kan worden. Een verhaal dat echt iets doet of kan betekenen voor mensen. Het kan een film of weer een nieuw boek zijn. Ik zit nu midden in een nieuwe korte film, die moet eerst af. Maar het allerliefst zou ik nu meteen een boek maken!”

Hoe zorg je dat je niet opgeeft?

“Qua werk heb ik een sterke drive om dingen te blijven maken. Het is een soort innerlijke behoefte en bijbehorende volharding. Ik denk dat die nodig is om überhaupt animaties te kunnen maken. Een animatie heeft zo super veel tijd nodig om tot stand te komen. Eerst het verhaal, dan de vormgeving, dan storyboards, en dan begint het vaak maandenlang durende animeren pas.”

Een wonder dat Zeezucht er gekomen is dus

“Tegen die tijd zit ik er soms helemaal doorheen en heb ik alles in me nodig om door te zetten. Het lukt dan maar nét om niet op te geven. Ik denk dat dit komt door mijn wens dat ene perfecte verhaal te maken. Dat, en familie en vrienden trouwens. Hoe cheesy dit ook klinkt. Ik zit er met elk eigen project wel een keer helemaal doorheen, en mijn vrienden kunnen me dan echt uit de put trekken.”

Marlies kun je dus gerust op een foto zetten.

Wat vind je prettig aan animeren?

“Dat je in een soort meditatieve staat moet verkeren om het goed te doen. Het zijn zoveel gedetailleerde handelingen die je herhaalt dat je je hersenen echt uit moet zetten om het lang vol te houden. Ik vind die flow en rust heel fijn. Vooral ’s nachts, met alle hoorcolleges van Maarten van Rossum op de koptelefoon.”

En wat is juist fijn aan illustreren?

“Als ik een illustratie maak kan mijn beleving twee kanten op gaan. Het kan me volkomen boos en gefrustreerd maken, of juist doen opleven en extatisch overnemen. Het lijkt alsof dat iets is wat buiten mezelf omgaat, alsof je niet de keuze hebt wat je maakt en hoe dat er uit gaat zien. Die verrassing van het werk dat zich op papier of scherm aan me voordoet vind ik te gek. Een soort ontdekkingstocht met nog hele onbegane continenten.”

Maak je ook zoveel werk van de verjaardagskaarten van je neven en nichten?

“Nee joh, ik stuur nooit kaarten, dat vergeet ik vaak. Ik heb wel voor de kinderen van mijn zus de geboortekaartjes gemaakt. Mijn zus is twee jaar ouder en heel belangrijk voor me. De kaartjes van haar kinderen wilde ik zo goed doen dat het me eeuwen kostte, en ik er nooit tevreden over ben geworden.”

Aan welk prentenboek heb je de beste herinneringen?

Rupsje nooit genoeg is een iconisch boek uit mijn jeugd. De vormgeving vond ik prachtig, en ik was het als heel jong kind al aan het natekenen. Ik had op mijn vierde de grote vlinder uit het boek geschilderd, die werd op school zo mooi bevonden dat de docent zei: jij gaat de kunst in.”

Goed advies…

“Het was een soort fundering voor wat ik later heb kunnen doen, want op school had ik vanaf toen meteen die rol. Wat betreft een prentenboek met een mooi verhaal staat de reuzenkrokodil van Roald Dahl me het meest bij. Een krokodil die kinderen wil opeten! En het meest magische, prachtige boek blijft Where the wild things are.”

Je haalt Zeezucht – Marlies van der Wel bij je favoriete buurtboekhandel. Of via bol.com.

Dit is een stukje over een indrukwekkende oorlogsroman, geschreven door een jonge Irak-veteraan. Maar ga vooral door met je opwinden over je traag startende Macbook.

img_2420

Statistisch gezien is het te verwachten dat een Amerikaanse (ex-)soldaat een geniale roman schrijft gebaseerd op zijn ervaringen in het leger. Er melden zich namelijk jaarlijks ongeveer 180.000 nieuwe rekruten aan. Toch is het verrassend wanneer het gebeurt. Tot zover de vooroordelen over deze groep. Tijd voor schoonheid. 

Een van de fijne dingen van lezen is dat het je de gelegenheid biedt je te verplaatsen in de huid van anderen. Hoe beter de schrijver in staat is die ander te beschrijven, hoe groter de kans dat je als lezer iets bijzonders ervaart. Of iets leert over die ander (of jezelf).

Dat werkt uiteraard alleen wanneer de auteur zich op zijn beurt inleeft in zijn personages en de setting van zijn roman. Bij een specifieke beroepsgroep als de soldaat lukt dat niet op basis van het dertig keer kijken van Platoon en het scannen van Wikipedia.org/usarmy.

Dat vraagt om meer onderzoek. Tenzij je zoals Kevin Powers zelf hebt gediend. Hij heeft gevochten in Irak en zijn ervaringen omgezet in een prachtige roman.

kevinpowers
Nooit geweten dat je er zo ideale schoonzoonachtig uit kunt zien als je nadenkt over oorlog terwijl je in de tram zit.
Powers heeft een universitaire graad in poëzie en dat merk je. De beelden die hij oproept zijn soms abstract, vaak origineel maar altijd wonderschoon. En doen me soms denken aan de boekverfilming The Thin Red Line van Terrence Malick.

Ik ervaarde het verblijf van de hoofdpersoon in Tal Afar in een soort dromerige en tegelijkertijd superbeklemmende sfeer. Heel erg in het hoofd van de soldaat ook. En soms waande ik me gek genoeg even in een first person shooter als Call Of Duty. Maar dan met het besef dat er geen volgend leventje of respawn is als ‘de vijand’ je in het vizier krijgt.

The Yellow Birds is een redelijk compact verteld verhaal. De laatste oorlogsroman die ik hiervoor las was Matterhorn door Karl Marlantes en speelt zich af in Vietnam. Dat verhaal ging maar door en stompte erg af, onder andere door de ongetwijfeld doelbewuste herhaling. Powers heeft gekozen om zijn ervaring te vangen in een heftige, korte trip. Gelukkig maar. Van een lang verblijf in een oorlogssituatie is nog nooit iemand beter geworden.

Je scoort The Yellow Birds – Kevin Powers bij The American Book Center of bij bol.com.

Wegdromen op woensdag met Arms Of Nemesis door Steven Saylor

StevenSaylor

Deze boekentip is voor iedereen die uitkijkt naar het weekend. Begin je eenmaal aan de superrealistische historische srillers van Steven Saylor, dan vergeet je dat je morgen weer Excel-sheets vult voor je collega die elk jaar Soldaat van Oranje de Musical als bedrijfsuitje oppert. 

Knoflook. Dat is waar ik als eerste aan denk bij de Roma sub Rosa-reeks van Steven Saylor. Arms of Nemesis is het tweede deel in deze geniale crime / whodunit / thrillerserie die zich afspeelt in het oude Rome.

De gladiatoren aten knoflook alsof het de winegums naast het groentensnackbakje in de kantoorkeuken waren. De vechtersbazen dachten namelijk dat het goed voor hun kracht en potentie was. Serieus.

Arms of Nemesis (en de andere Roma sub Rosa-boeken) zitten vol met dit soort historisch verantwoorde feiten. Verantwoord, aangezien schrijver Steven Saylor weet waar hij het over heeft als afgestudeerd dinges in Geschiedenis en Klassieke Oudheid.

r_neumagen_school
Lekker chillen in je tunica met een boek.

Los van de geschiedkundige accuraatheid is het vooral de Oudheid zelf die Saylor op een fantastische en bijna zintuigelijke manier tot leven wekt.

Taste that shit

Echt, door zijn specifieke beschrijvingen zie, ruik, voel en proef je die wereld van dik tweeduizend jaar geleden. En waan je je tussen de meedogenloze politici, de cynische rijke zakenlui en het klootjesvolk. De knoflookdampen slaan je in het gezicht als je een bladzijde omslaat. Gegarandeerd.

Het helpt ook dat het universum van Saylor wordt bevolkt door ontzettend kleurrijke karakters waar je als lezer iets voor gaat voelen. Hoofdpersoon is Gordanius the Finder, een soort Sherlock Holmes zonder onderbroek.

Modern Family

Je leert zijn huishouden kennen en gaat houden van zijn doofstomme geadopteerde zoon Eco (ja echt), zijn Egyptische slavin Bethesda en zijn dochter Diana. En dan maak je ook gelijk kennis met historische figuren als Cicero, Caesar en generaal Marcus Antonius.

Het is geen enorm gelaagde romanreeks, en heeft geen literaire pretenties. Maar het is absoluut meer dan een generieke misdaadroman in een historische setting. Daarvoor houdt en weet Saylor teveel van deze periode uit de geschiedenis. En geeft hij teveel om zijn karakters.

Dus ja. Heerlijk dit. Juist ook als je niet vaak leest en niet teleurgesteld wilt worden…

Je scoort Arms Of Nemesis – Steven Saylor bij The American Book Center.  Maar eigenlijk moet je eerst beginnen met Roman Blood, dat is het eerste deel. Ok dan. Veel plezier.

 

De romancyclus Het Bureau telt vierduizend negenhondervijfenzeventig bladzijden. Dit zijn er twee.

IMG_2541

Waarom zou je in godsnaam beginnen aan een romanreeks van een paar duizend pagina’s. Die zich ook nog eens afspeelt in een wetenschappelijk instituut. En dan heb ik het niet over het laboratorium van Tony Stark. Goede vraag, beste Jeetje!-bezoeker. Goede vraag. 

Een antwoord krijg je niet. Wel twee willekeurige bladzijden. Veel leesplezier.

Dit zijn bladzijde 404 en 405 uit Plankton (deel 3 van Het Bureau):

IMG_2539

Je koopt J.J. Voskuil – Het Bureau hier. Of bij je favoriete buurtboekenshop.

Openingszinnen in de ochtend – Jay McInerney’s Brightness Falls

 Een boek moet je grijpen. Vanaf de eerste zin.  Jeetje! deelt elke zaterdagochtend een weekendwaardige openingszin die je leeslust opwekt.     

De overschotten in de Tweede Kamer klotsen weer tegen de plinten, de economie draait als de deur van de Primark op het Damrak en de hoofdstedelijke huizenprijzen gedragen zich als tulpenbollen in de 17e eeuw. Prima tijd om een roman wat liefde te geven die zich afspeelt tijdens de hoogtijdagen in het epicentrum van het twintigste eeuwse kapitalisme: New York.

Dit is de openingszin van Brightness Falls

 

The last time I saw Russel and Corrine together was the weekend of the final softball game between the addicts and the depressives.

Kijk. Dit bedoel ik. Dit is een eerste zin die tot de verbeelding spreekt en nieuwsgierig maakt. Het is een voorbode van de ellende die Russel en Corrine te wachten staat.

Tegelijkertijd zorgt de benaming van de softballteams voor wat bijtende humor. Plus drugs en depressie zijn twee thema’s waar je als lezer een hoop van mag verwachten. Kortom, doorlezen met die hap.

Jay McInerney – Brightness Falls lezen? Je scoort het boek bij The American Book Center.

Boekenweektip? Lees een roman van een schrijver van wie je zes handschuddings bent verwijderd

Screen Shot 2017-03-27 at 15.27.35

Je bezoekt een boekenblog. En het is Boekenweek. Grote kans dat iedereen die geld wil verdienen aan boeken je de komende dagen als doelwit gemarkeerd heeft. Alvast veel plezier met Kluun-advertenties koppen in je tijdlijn. Maar laat je niet zomaar verleiden en koop liever iets avontuurlijks. Met wat hulp van Kevin Bacon…

Ken je de “six degrees of Kevin Bacon” nog? Dat was een spelletje dat twintig jaar geleden is bedacht, waarmee je in zes stappen een acteur (dood of levend) en andere professionals uit de filmindustrie koppelt aan de heer Bacon. Inmiddels heeft de achtenvijftigjarige acteur een goede doelennetwerk opgezet dat is gebaseerd op dit spel. Doch dit terzijde.

Die zes stappen, of handshakes waarmee iemand van Kevin Bacon is verwijderd, dat werkt natuurlijk ook prima met Nederlandse auteurs. En ook al slaat het nergens op, het maakt de keuze voor je volgende boek in ieder geval een stuk verrassender. WIE WIL DAT NOU NIET!

Ik deel hieronder een lijst van jonge Nederlandse (en een Vlaamse) schrijvers die in de Boekenweek 2017 wel wat extra aandacht verdienen.

En waarvan jij kijkt of je er minder dan zes handschudings van bent verwijderd. Als dit zo is, dan koop je van die schrijver of schrijfster zijn debuut. Ok? Ok. Komen ze:

Marten Mantel – Invasie Op Het Eiland

martenmantel_thumbnail

Mick Johan – Totemdier Arafat

mick_thumbnail

 

Jan van Tienen – Er Is Niets Wat Hier Nog Blijft

janvant

Shira Keller – M.

shirakeller

Peter Zantingh – Een Uur En Achttien Minuten

Peter Zantingh

Heleen Debruyne – De Plantrekkers

heleendebruyne-mariannehommersomweb

EN NIET VALSSPELEN DOOR GEWOON HET BOEK VAN DE KNAPSTE TE KOPEN. SAD!